«Звярыная апавяданні» у НАДТ імя Якуба Коласа. Разважанні дылетанта

Главное

«Я заўсёды ладзіў з жывёламі лепей чым з людзьмі…Кожны хто лічыць, што сабака ці котка цалкам пазбаўлены розуму і пачуццяў, па майму разуменню, вельмі памыляюцца. І непаразуменне гэта вызвана жудаснай пустэчай іх уласнага жыцця, а магчыма, гэты чалавек не звяртае ніякай увага на навакольны свет». Дон Нігра.

27 мая ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа адбылася прэм’ера «Звярыных апавяданняў» рэжысёра- сцэнографа Аляксея Шаўлова.

Знакамітага драматурга, аўтара прыкладна  400 п’ес, тэатралы цэняць яго за нетрывіяльны падыход да сур’ёзных тэм, гратэскную псіхалагічнасць і арыгінальнасць сюжэта. Сам аўтар адзначае, што яго спектаклі больш за ўсе любяць «эксперыментальныя» пляцоўкі. Шырока вядомы на захадзе, на рускамоўным тэатральным прасторы, Дон Нігра з’явіўся не так даўно. У сваім інтэрв’ю «Піцербургскаму тэатралу» у 2019 годдзе, ен распавёў, што захапляецца рускай літаратурай:

«Руская літаратура — мае захапленне, нават  азарт, у спалучэнні са змрочнай жыццесцвярджальнасцю і яшчэ болей змрочным гумарам».

Рускамоўная сцэна ўпершыню ўбачыла пастаноўкі аўтара толькі ў 2015 годзе, дзякуючы «асабістаму» (па словах Нігра) перакладчыку Віктару Вэберу.

«Звериные истории» дэбютавалі на беларускай пляцоўцы ў мінулагоднім лютым. Гэта быў творчы праект тэатра- колы «Вобраз» — філіяла маскоўскага тэатра Сяргея Базарова (рэжысёра Алана Айвори) і ансамбля салістаў «Класік-Авангард»

У Віцебску ў першыню на нацыянальнай сцэне пастаноўка стала беларускамоўнай: у перакладзе Алеся Замкоўскага, амерыканскія «Звярыныя апавяданні» заігралі новымі адценнямі.

Своеасаблівы гумар, трагікамічныя разважанні, драматычны кантэкст і падчас шок ад пазнавання жывёліны ў сабе — гэта п’еса «Звярыныя апавяданні».

Здаецца задумкай рэжысёра было старыць трагікамічны аксюмаран, дзе з аднаго боку людзі —  частка жывёльнага свету, а з іншага — моцны сумнеў: «А ці прымальна ўсё гэта для Homo sapiens?».

Самыя яркія фрагменты пастаноўкі і акцёры

Недалёкія індычкі ў чаканні кукурузных катахоў.

«Жыць каб есці, ці есці каб жыць?!» Індычкі маюць адна любоў і адно жаданне — «пажраць». Іх жыццё, як шлях у змрок, праходзіць спакойна без эксцэсаў і катастроф. Добра гэта ці не? А навошта індычкам такое пытанне? І вось у статку з’яўляецца «белая індычка» Пэні. Яна мае мару. Дурную: ігра на саксафоне! Індык не можа іграць на саксафоне. У яго няма вуснаі пальцаў. Але ж Пэні  не згодна. У яе ёсць ЖАДАННЕ!!! Індычкі здзіўлены і зацікаўлены. Кукуруза і нават вафлі адыходзяць на другі план, але ж большасць вырашае — гэта небяспечнае глупства, ды і «катахі такія смачныя». А гэта дурная хай ідзе куды ёй трэба. Пэні сышла, а дурная яна ці гераіня вырашайце самі. Акцеры: Тадэвуш Кокштыс, Арцём Герак, Юлія Крашэўская.

Мыш

«Звярыная апавяданні» у НАДТ імя Якуба Коласа. Разважанні дылетанта

«Я ведаю, што мне нельга!». Чалавек жыве сярод павуціння недазволенага.  А ўсё, што нельга вельмі пажаданае.  Яно прывабліва зазывае, абяцае незямныя адчуванні. Што пераважна — розум ці імгненне? Жыць доўга ці паспытаць салодкі забаронены плод і згінуць? Колькі разоў кожны з нас вырашаў гэту дылему? А яшчэ ёсць шанец, што жаданне ператворыцца ў дакучлівыя думкі, якія не даюць спакою. А можа можна трохі дакрануцца, збоку прайсці, хоць падыхаць водарам?» І вось, незаўважана мыш Юліі Крашэўскай ідзе за бясплатным сырам у пастку і гіне. Актрыса пераканаўча абрысавала летуценны палахлівы жаночы вобраз, які павераным шарам лопае ад сутыкнення з жорсткасцю жыцця.

Рэжысёрскае рашэнне падаць смерць паветраным шарыкам з серабрыстымі блёсткамі ўражвае!

 Кароль Бабуінаў

«Звярыная апавяданні» у НАДТ імя Якуба Коласа. Разважанні дылетанта

«Я ўпэўнены што Бог мяне адзначыў, бо я самы лепшы на зямлі». Бабуінавы кароль — спалучэнне караля Лір і звар’яцеўшага Юлія Цэзара! Народны артыст Тадэвуш Кокштыс геніяльна стварыў гэты вобраз.  Упэўненасць у сваёй выключнасці і самалюбаванне ці не робіць гэта чалавека пацешным блазнем? Колькі такіх выпадкова падкінутых на грамадскія палітычныя вяршыні дастойны месца ў вар’яцкім доме?

Крачкадзюб

«Канфлікт знешняга выяўлення і глыбіннай сутнасці асобы». Бальзакаўскі Квазімода — неадпаведнасць знешняга выгляду і душэўнай прыгажосці. Гэта другі тонкі вобраз спадара Тадэвуша Коштыса. Здаецца акцёр уклаў у выкананне ролі і свае асабістыя думкі і адчуванні.

Пара папугаяў у адной клетцы

«Звярыная апавяданні» у НАДТ імя Якуба Коласа. Разважанні дылетанта

«Што маем не беражом. Згубім гаруем». Ізноў праекцыя на людзей. Практычна сямейныя зносіны, дзе асабісты комплекс непаўнацэннасці вымяшчаецца на блізкіх. Папугай паміма волі паўтарае бязглуздзіцу і зганяе злосць на жонцы. Яму здаецца, што ён жадае ёй смерці. Калі жаданне збывацца, то і яго жыццё становіцца бессэнсоўным. Ролі выканалі Арцём Герак і Юлія Крашэўская.

Лемінгі

«Звярыная апавяданні» у НАДТ імя Якуба Коласа. Разважанні дылетанта

Навошта бяжым? Дык усе ж бягуць, значыць так патрэбна! Каму патрэбна няма адказу. Гонка за выдуманым шчасцем, фінішам якой становіцца бездань. Арцем Герак і Антон Бараноўскі данеслі думкі гледачам.

Каровы на бойні

«Звярыная апавяданні» у НАДТ імя Якуба Коласа. Разважанні дылетанта

«Можа яно так і трэба» .Для каровы галоўная бяспека-непакой! Ня трэба бянтэжыцца — ўсё будзе добра. Заўседы ўсё было добра. Галоўнае, каб чарга рухалася. А што чарга на бойню — не важна!

У фінішнай10 міні п’есе занятыя ўсе акцёры пастаноўкі.( Аляксей Шаўлоў паставіў 10 з 11 міні-п’ес драматурга)

Каровы: Тадэвуш Кокштыс, Юлія Крашэўская, Арцем Герак.

Мяснікі: Антон Бараноўскі, Герман Дымарэцкі. У якасці рэквізіту для ўсіх гісторый выбраны дзве блакітныя бочкі. Яны і п’едэстал, і клетка, і прыступкі, і бойня.

Дон Нігра  праціўнік маскарадных строяў акцёраў .Ідэя п’есы чалавек-жывёла павінна ажыццяўляцца майстэрствам выканаўцы. А ці ўдалося рэжысёру аб’яднаць 10 частак  у адну  жывую і разважліваю гісторыю ўсё такі пра людзей, хоць і названых каровамі, бабуінамі, і крачкадзюбамі: сумную, але ж з усмешкай на вуснах? У кожнага ёсць магчымасць прыйсці і вырашыць самастойна.

На мой дылетанцкі погляд: не хапіла акцэнтавання светам, спецэфектамі і гукам.

Гледачы, а малы зал быў поўны, як звычайна, апладзіравалі стоячы. Алякесей Шаўлоў, як заведзена на прэм’ерах у Віцебску, на сцэну, каб выказаць падзяку і развітацца з гледачамі, не выходзіў. Мабыць у Расіі, адкуль ён прыехаў, так не прынята.

За фотаздымкі шчыра ўдзячна тэатру Якуба Коласа і Вользе Завядзеявай.

«Звярыныя апавяданні»: дзічына ў адну дзею адбудзецца 27 мая

Оцените статью
Витебский Курьер

Добавить комментарий